Tekniku kuqezi shpjegoi zgjedhjet e tij, duke komentuar edhe mungesat e detyruara për shkak dëmtimi si Rashica, Muça, Alili dhe Osmani.

“Janë lojtarë kryesorë, që kanë qenë gjatë gjithë kohës bazë. Lojtarë formacioni, shumë të rëndësishëm për ne. Do të ishte mirë që t’i kishim në ekip, sepse ne jemi një ekip që nuk kemi shumë kohë për të ndenjur me njëri-tjetrin dhe çdo mundësi që na jepet në çdo grumbullim, mundohemi që të forcohemi sa më shumë, si nga ana e lojës, ashtu edhe nga ana e kolektivit dhe atmosferës. Por lojtarët që kanë ardhur, që nuk kanë qenë herën e kaluar, janë të nivelit të mirë, lojtarë që mendoj se do të bëjnë mirë, dhe ndeshja me San Marinon është një sfidë që të jep mundësinë të shprehësh potencialin që ke”, – tha Bushi, i cili u shpreh i kënaqur me grupin aktual të lojtarëve, duke theksuar rëndësinë e disiplinës dhe përqendrimit në çdo grumbullim. Ai shtoi se ndeshja ndaj San Marinos është një mundësi për çdo lojtar për të treguar veten.

“Ne, si trajnerë të ekipit kombëtar, e kemi shumë të vështirë sepse pothuajse kemi ndeshje një herë në dy muaj dhe lojtarët janë në aktivitet në klubet e tyre. Sa herë që vijnë, u kërkoj të japin maksimumin, sepse i gjithë stafi i U-21 është dy muaj duke pritur një ndeshje dhe nuk lejoj asnjë tolerim, si nga ana e disiplinës, ashtu edhe nga ana taktike.Por gjithnjë, gabimet në mendim janë shumë problem, ose nënvlerësimi i kundërshtarit. Këto gjëra nuk duhet t’i lejojmë në ekip, sepse ne jemi ekip që jemi kualifikuar në Europian si vend organizator, dhe çdo ndeshje miqësore për ne është Europiani, edhe San Marino është Europiani. Unë do të shikoj në këtë ndeshje se cili lojtar është i denjë për të luajtur në Europian. E dinë shumë mirë që nga kjo ndeshje varet shumë edhe prezenca e tyre në ndeshjet e ardhshme”.

Trajneri Bushi u ndal edhe te kundërshtari, duke theksuar se çdo miqësore për Shqipërinë U-21 ka peshën e një ndeshjeje Europiani. Ai vlerësoi karakterin e grupit, përkushtimin dhe përmirësimin e lojtarëve në ndeshje të forta si ato ndaj Gjermanisë dhe Zvicrës, ndërsa nënvizoi rëndësinë e tifozëve në përballjen ndaj San Marinos.

“Me grupin jam shumë i kënaqur. Janë lojtarë të përulur që japin maksimumin, nuk kemi asnjë problem nga kjo anë. Lojtarë me kualitet të mirë, por po përmirësohen dhe po rriten dita-ditës.

Kemi bërë dy ndeshje me Gjermaninë dhe Zvicrën, të mira. Pavarësisht nga humbja, ne kemi qenë në lojë deri në minutën e 90-të. Kjo tregon që ne jemi ekip që jemi aty dhe pretendojmë të ndeshemi me çdo lloj kundërshtari dhe të ballafaqohemi ashtu siç duhet. Jam shumë i kënaqur për këtë.

Mendoja se ky grup do ta kishte pak me vonesë ambientimin dhe konkretizimin e gjërave, por e kanë bërë shumë shpejt. Për këtë jam shumë i kënaqur. E pres edhe ndeshjen me San Marinon, pavarësisht se kundërshtari është modest. Për ne nuk ka asnjë kundërshtar modest, janë gjithmonë ndeshje Europiani, këto miqësore.

Ndeshja është në “Air Albania”, orari është i përshtatshëm, mendoj që tifozët duhet të vijnë. Shqipëria është në Europian dhe rëndësi ka që të ketë tifozë që t’i mbështesin, sepse është një ekip që ka nevojë për mbështetje”, – përfundoi trajneri i Kombëtares U-21, Alban Bushi.

Zyrtarët e UEFA-s të shoqëruar nga përfaqësues të FSHF, kanë vizituar stadiumet që do të mirëpresin këtë kampionat historik.

Përshtypja e përgjithshme e inspektorëve të UEFA-s ishte pozitive, ndërkohë që paralelisht janë vizituar edhe 28 hotele si dhe 21 qendra stërvitore, të cilat do të vlerësohen nga UEFA e do të formësohen në “Team Base Camp”-s për katalogun që do t’u ofrohet ekipeve finaliste.

Vizita e radhës e UEFA-s është planifikuar në mars të viti 2026 për të parë sërish ecurinë e këtij projekti madhështor.

Komitetit Ekzekutiv i UEFA-s vendosi në shkurt të këtij viti që Shqipëria të jetë një nga vendet organizatore të Kampionatit Europian U-21 të vitit 2027. Ky turne, i cili do të zhvillohet në qershor të vitit 2027, do të përfshijë 16 skuadra që përfaqësojnë talentet më të spikatura të futbollit të moshave në Europë, mes tyre edhe lojtarë që tashmë aktivizohen në ligat më të mira të kontinentit.

Trajneri Bushi rrëfeu për fillimet e karrierës së tij si futbollist, në klub dhe Kombëtare, sfidat dhe sakrificat e bëra drejt ëndrrës për t’u bërë lojtar profesionist dhe rëndësinë e fanellës së Kombëtares dhe përfaqësimi i të gjithë shqiptarëve kudo që janë.

Fëmijët u përfshinë vazhdimisht në bisedë, duke i drejtuar pyetje rreth momenteve kyçe të karrierës së tij, si: goli më i veçantë që ka shënuar, lojtari i preferuar, lojtarët më të vështirë më të cilët është përballur, emocionet e ndeshjeve me Kombëtaren etj.

Në fund, trajneri i Kombëtares U21 dha disa rekomandime për lojtarët e rinj, nisur nga eksperienca e tij personale, si futbollist e tashmë si trajner. Sipas tij, është shumë e rëndësishme që një futbollist i ri të ketë një qëllim të qartë dhe të punojë me zemër rreth atij qëllimi, duke qenë i disiplinuar dhe duke punuar në grup, për të arritur qëllimet individuale dhe të skuadrës.

Të dyja takimet do të luhen në stadiumin e Vorës teksa është fiksuar edhe ora se kur do të zhvillohen ndeshjet. Kuqezinjtë do të luajnë takimin e parë më 15 nëntor, në ora 14:00 në stadiumin e Vorës. Më 18 nëntor, Shpresat do të zhvillojnë edhe ndeshjen e dytë po në orën 14:00.

Trajneri i ekipit kombëtar U-21, Alban Bushi do të ketë kështu mundësinë të provojë grupin që ka aktualisht në dispozicion, por edhe futbollistë të rinj që vijnë nga ekipet zinxhir të moshave e që mund të bëhen në vijim pjesë e Shqipërisë U-21 në kualifikueset e Europianit të ardhshëm.

Duke qenë se këto janë data zyrtare të FIFA-s, ekipi ynë kombëtar U-21 zgjodhi t’i shfrytëzojë dhe të zhvillojë këto dy takime miqësore ndaj Moldavisë.

Ndeshjet miqësore të Shqipërisë U-21

Shqipëri U-21 – Moldavi U-21, 15 nëntor, ora 14:00, stadiumi “Vora”

Shqipëri U-21 – Moldavi U-21, 18 nëntor, ora 14:00, stadiumi “Vora”

Arbitri kryesor i ndeshjes thirri skuadrat në dhomat e zhveshjes dhe pas 30 minutash u rikthye në fushë për të testuar kushtet e terrenit, por ishte e pamundur që ndeshja të rifillonte dhe bashkë me delegatin e UEFA-s vendosën ndërprerjen përfundimtare të takimit.

Departamenti i Komunikimit në FSHF bën me dije se UEFA ka vendosur që ndeshja mes Shqipërisë U21 dhe Malit të Zi U21 të luhet më 7 qershori 2024 dhe do të rinisë nga minuta e 27-të. Sipas kalendarit të datave zyrtare të FIFA-s e UEFA-s për Kombëtaret ndeshja nuk mund të shtyhej për nesër dhe angazhimet e lojtarëve me klubet e tyre e bënë të pamundur që kjo sfidë të zhvillohet në një datë më të afërt.

Shqipëria U21 do të luaj në marsin e vitit 2024 dy sfida kualifikuese ndaj Finlandës dhe Zvicrës. Edicioni kualifikues do të ulë siparin në qershorin e vitit 2024 dhe Shqipëria U21 ka në program sfidat ndaj Zvicrës, Armenisë dhe takimin e shtyrë ndaj Malit të Zi.

Smajli ka provuar të luajë me kuqezinjtë në miqësore deri më tani, madje edhe ka shënuar gol. I intervistuar për rubrikën “Talenti shqiptar”, i riu tregon hapat e parë në futboll dhe synimet që ka, veç ndjesisë që kishte kur mori ftesën nga Shqipëria U21 dhe kur shënoi ndaj San Marinos. Elseid Hysaj është shembulli i Geralbit, i cili nuk fluturon, por ia lë gjithçka kohës.

Java e parë e kampionatit “Kategoria Superiore U21”

Partizani-Vllaznia
Apolonia-Egnatia
Bylisi-Vora
Teuta-Korabi
Tirana-Erzeni
Elbasani-Kukësi

Në edicionin e ri që nis më 20 shtator, marrin pjesë: Vllaznia, Partizani, Bylisi, Egnatia, Teuta, Kukësi, Korabi, Tirana, Apolonia, Vora, Elbasani dhe Erzeni. Kampionati do të zhvillohet me dy faza, me sistem vajtje-ardhje.

Muzeu funksionon që nga viti 1986, kur shtëpia karakteristike e familjes së Sejdinëve iu dhurua shtetit dhe u adaptua si muze etnografik për të ekspozuar jetën tradicionale të qytetit. Ndërtesa, me arkitekturë të shekullit XVIII, është shpallur Monument Kulture i Kategorisë I dhe përfaqëson një shembull të veçantë të banesave urbane me çardak, tipik i rajonit të Elbasanit, por me ndikime të ngjashme nga banesat e Berati dhe Shkodra.

Para se të shndërrohej në muze, kati i parë shërbente si magazinë për produkte bujqësore, ndërsa kati i dytë ishte zona e banimit të familjes. Këto funksione tradicionale janë ruajtur dhe prezantuar si pjesë e ekspozitës etnografike.

Gjatë viteve të fundit, muzeu ka kaluar një proces të rëndësishëm restaurimi, që përfshinte fasadën, çatinë, verandën dhe elementë të tjerë të ndërtesës, duke ruajtur identitetin historik dhe duke ofruar një përvojë më të pasur për vizitorët.

Muzeu Etnografik i Elbasanit ekspozon rreth 80 lloje artizanatesh tradicionale, që tregojnë mjeshtërinë, mënyrën e jetesës dhe zhvillimin ekonomik të qytetit gjatë shekujve.

E ndërtuar me gur dhe tulla, me çati të mbuluar me pllaka dhe një minare të gurit të elegancës, kjo xhami përfaqëson stilin klasik të arkitekturës osmane. Plani i brendshëm përbëhet nga një sallë lutjesh me kupolë druri dhe një mihrab (xhep lutjeje) i thjeshtë, i zbukuruar me motive gjeometrike. Portiku i jashtëm, i ndërtuar më vonë, mbështetet mbi shtylla guri të gdhendura, duke ofruar një hyrje të qetë dhe të hijshme për besimtarët dhe vizitorët.

Përveç vlerave arkitekturore, Xhamia e Mbretit ka një rëndësi të madhe historike dhe kulturore, pasi është ndër ndërtesat osmane më të hershme në Shqipëri që ruhet në gjendje funksionale. Ajo ka qenë gjithmonë një pikë referimi fetare, sociale dhe komunitare për qytetin e Elbasanit dhe më gjerë.

Pas dëmtimeve të pësuara gjatë shekujve, xhamia ka kaluar disa faza restaurimi, duke përfshirë ndërhyrje konservuese në vitet e fundit, të cilat kanë rikthyer elementët origjinalë të ndërtesës. Sot, Xhamia e Mbretit është një monument kulturor i kategorisë së parë dhe një nga atraksionet më të vizituara nga turistët vendas dhe të huaj në qytetin e Elbasanit.

Kjo zonë është shndërruar tashmë në një nga këndet më moderne të Tiranës, jo vetëm për stadiumin më të madh në Shqipëri dhe historinë e rëndësinë e tij, por edhe për të gjithë kompleksin përreth, me ambientet e këndshme dhe kolonat e njohura të godinës së muzeut.

Stadiumi “Arena Kombëtare”
Stadiumi është ndërtuar në vendin ku ndodhej Stadiumi “Qemal Stafa”. Me një kapacitet prej 21,444 vendesh, ai u inaugurua në nëntor 2019 gjatë ndeshjes Shqipëri–Francë.

“Arena Kombëtare” është unike dhe pa konkurrencë në llojin e saj në Shqipëri. Ajo përbën një kompleks modern sportiv, jo vetëm për arkitekturën e saj shumë interesante dhe tërheqëse. Integrimi i fasadës historike i jep stadiumit një vlerë të shtuar; ai është konceptuar në formën e një teatri greko-romak. Struktura e stadiumit ka një formë të veçantë shumëplanëshe (oktagonale), ku secila anë mundëson akses në pjesë të ndryshme të kompleksit.

E gjithë godina është kthyer në një pikë referimi për të gjithë vizitorët, jo vetëm për të ndjekur ndeshjet, por edhe si një hapësirë argëtuese dhe kulturore. Në katin e parë ndodhet Muzeu i Futbollit Shqiptar, ku paraqitet historia e stadiumit si pjesë e trashëgimisë kulturore dhe historike të qytetit të Tiranës. Në këtë muze, historia e futbollit shqiptar pasqyrohet përmes fotografive, videove dhe materialeve audio, duke e bërë atë një muze tërheqës dhe të hapur për vizitorët vendas dhe të huaj.

Muzeu u themelua në vitin 1948 si pjesë e ish-Institutit të Shkencave. Me krijimin e Universiteti i Tiranës në vitin 1957, ai kaloi nën juridiksionin e Fakultetit të Shkencave të Natyrës, si pjesë e Departamentit të Zoologjisë. Në vitin 2010, së bashku me Herbariumin Kombëtar dhe Kopshtin Botanik, u bë pjesë e Qendrës së Kërkimit për Florën dhe Faunën pranë këtij fakulteti.

Rajoni i Mesdheut konsiderohet një nga zonat më të pasura në botë për nga fauna, dhe Shqipëria ka qenë historikisht një oaz i specieve të rralla, të mbledhura dhe të studiuara me kujdes nga studiuesit shqiptarë, veçanërisht gjatë periudhës komuniste. Aktualisht, vlerësohet se Shqipëria përmban rreth 30% të faunës së Europës. Megjithatë, vendi ka humbur një pjesë të konsiderueshme të faunës së tij krahasuar me shumë vende të tjera europiane, për shkak të ndryshimeve demografike, erozionit, shpyllëzimit, përdorimit të pakontrolluar të tokës, si dhe peshkimit dhe gjuetisë ilegale.

Në këtë muze do të gjeni një pasuri të jashtëzakonshme speciesh që jetojnë në tokën dhe ujërat tona.

Inventari i faunës përfshin:

• entomofaunën (insektet),
• herpetofaunën (amfibët dhe reptilët),
• ornitofaunën (shpendët),
• mammalofaunën (gjitarët),
• makrobentofaunën (molusqet dhe krustacet).

Xhamia u themelua në fund të shekullit XVIII nga Mulla Beu, ndërsa ndërtimi i saj u përfundua nga djali i tij, Haxhi Et’hem Beu, në çerekun e parë të shekullit XIX.

Ajo ishte një nga të paktat objekte fetare që shpëtoi nga shkatërrimi gjatë periudhës së regjimit komunist, kur në fund të vitit 1967 kishat, xhamitë, teqetë, manastiret dhe institucionet e tjera fetare u mbyllën, u rrënuan ose u kthyen në magazina, palestra apo punëtori.

Më 18 janar 1991, pavarësisht kundërshtimeve të autoriteteve komuniste, rreth 10,000 njerëz hynë në xhami duke mbajtur flamuj. Ky akt shënoi fillimin e rënies së komunizmit në Shqipëri dhe përbën një moment historik në rilindjen e lirisë fetare në vend.

Vizitorët mund të admirojnë arkitekturën e mrekullueshme të xhamisë dhe dekorimet e saj të pasura me piktura murale dhe tavani, të frymëzuara nga tradita orientale. Afresket paraqesin pemë, ujëvara, ura dhe peizazhe natyrore, një element i rrallë në artin islam, i cili zakonisht shmang paraqitjen figurative të natyrës.

Xhamia iu nënshtrua një procesi restaurimi në vitin 2019, i cili përfundoi në prill të vitit 2021.

Posta Shqiptare dhe filatelia, në një simbiozë të vazhdueshme, kanë përshkruar një rrugëtim të gjatë, kompleks dhe të pasur. Periudha pas çlirimit të Shqipërisë dhe deri në vitet ’90 të shekullit XX ofron një panoramë tërheqëse të zhvillimit të filatelisë shqiptare.

Kjo periudhë dallohet veçanërisht për pasurinë dhe numrin e konsiderueshëm të emetimeve, të cilat, siç dihet, kanë qenë kryesisht të politizuara dhe të ngarkuara ideologjikisht — një aspekt që trajtohet në një kapitull të veçantë.

Duke filluar nga viti 1990, me nisjen e proceseve demokratike, përveç luhatjeve të kuptueshme të viteve të para të tranzicionit (1991, 1992, 1993), janë ndërmarrë përpjekje serioze dhe është treguar kujdes i veçantë nga Drejtoria e Përgjithshme e Postës Shqiptare për zgjerimin e tematikës së pullave. Njëkohësisht, është synuar shmangia e politizimit të tyre dhe rritja e cilësisë së printimit, e cila sot paraqitet dukshëm më e avancuar.

Kalaja e Dajtit ndodhet brenda Parku Kombëtar i Dajtit dhe ofron pamje panoramike mbi të gjithë Tiranën. Në një lartësi prej rreth 1,100 metrash mbi nivelin e detit, ajo ofron një panoramë mbresëlënëse që shtrihet deri në Detin Adriatik. Muret e kalasë janë pjesërisht të mbuluara nga shkurre dhe bimësi e dendur pyjore, duke i dhënë vendit një atmosferë të egër dhe piktoreske.

Kalaja mori emrin Rozafa gjatë Mesjetës, kur ajo u pushtua ndonjëherë nga sllavët dhe ndonjëherë nga bizantinët. Brenda mureve të saj ruhen një numër ambientesh, përfshirë garnizone, magazina dhe një ndërtesë administrative.

Sipërfaqja e brendshme është e ndarë nga muret e tre oborreve, të lidhura me porta midis tyre. Oborri i tretë, më i vogli, ndodhet në pjesën më të lartë të kodrës. Në muret e jashtme të tij ka shprehje drejtkëndëshe që zëvendësojnë kullat, ndërsa në murin kryesor kullat janë më të dendura. Brenda kalasë ndodhen disa dhoma të lidhura me një kullë rrethore, një magazinë dhe një ndërtesë trekatëshe nga periudha veneciane.

Oborri i dytë zë pjesën qendrore dhe më të madhe të kalasë, duke u ndarë nga oborri i parë me një mur tërthor pa kulla.

Mehmed Bushati ishte i përfshirë personalisht në ndërtimin e saj, dhe gurët u gdhendën nën mbikëqyrjen e tij. Pothuajse çdo ditë ai zbret nga rezidenca e tij, Kalaja Rozafa, për të ndjekur progresin e punimeve.

Imami i parë i xhamisë ishte Haxhi Ahmet Misria, i origjinë egjiptiane, i cili erdhi në Shqipëri pas kontakteve me Mehmed Bushatin. Pas tij, shërbyen imamë të tjerë, të cilët kujdeseshin për mirëmbajtjen dhe administrimin e xhamisë.

Dëmtimet

Xhamia me minaren e saj qëndroi deri në vitin 1967. Gjatë viteve 1900, struktura filloi të dëmtohej, dhe teli që mbulonte kupolat u vodh gradualisht. Në vitin 1916, plumbi i mbetur u hoq nga ushtria austriake gjatë periudhës së sundimit austro-hungarez në Shqipëri.

Ajo përfaqëson një kryevepër ndërtimore, realizuar nga mjeshtrë shqiptarë, shumica gurëthyes nga Dibra. Ura lidh Shkodrën me Drishtin dhe zonën e Cukalit, dhe është ura më e gjatë dhe më e mirë e ruajtur osmane në Shqipëri. Ajo u ngrit përgjatë rrugës së lashtë tregtare Shkodër–Kosovë, e cila daton që nga periudha para-romake.

Ura është e tipit kurorë dhe shtrihet mbi 13 harqe me madhësi të ndryshme, me gjatësi totale 108 metra, gjerësi 3.4 metra dhe lartësi 15 metra. Ndërtimi i saj u realizua në dy faza.

Gjatë fazës së parë u ndërtua harqa kryesore, me gjatësi 21.5 metra, dhe katër harqe të tjera. Shtresa e kalimit në këtë pjesë është e vendosur me gurë të ngritur drejt, duke i dhënë harkut të urës një pjerrësi të ngjashme me shkallët.

Më vonë, për shkak të përmbytjeve, ura u zgjat me shtimin e pesë harqeve në të majtë dhe katër në të djathtë. Ndërtimi i saj u urdhërua nga Mehmet Pashë Bushati, themelues i Pashallëkut të Shkodrës, i cili sundoi qytetin nga viti 1755 deri në 1775. Sipas historianëve, ura daton në vitin 1768.

Në qendër të projektit të muzeut qëndron trashëgimia e Studio Fotografie Marubi, e themeluar në vitin 1856 nga Pietro Marubi, një piktor dhe fotograf italian që u vendos në Shkodër. Aktiviteti i studios u drejtua dhe u pasurua nga tre gjenerata fotografësh, deri në fillim të viteve 1950, kur Gegë Marubi u detyrua t’i nënshtrohej anonimimit kolektiv komunist, duke u bashkuar me fotografë të tjerë në njësinë e fotografisë të ish-Kooperativës së Shërbimeve Riparuese.

Në vitin 1970 u themelua formalisht Studio Fotografie Marubi si muzeu i arkivit, me rreth 500,000 negative në teknika dhe formate të ndryshme. Më vonë, imazhet historike nga arkivi u përdorën shpesh për qëllime propagandistike gjatë regjimit komunist. Gjatë kësaj periudhe, shumë prej tyre u manipuluan ose u huazuan për botime të kohës.

Si “Rezervat Natyror i Menaxhuar”, Liqeni i Shkodrës është liqeni më i madh në Gadishullin Ballkanik, me një sipërfaqe prej 368 km², prej të cilave 149 km² ndodhen brenda territorit të Shqipërisë. Biodiversiteti i tij është zhvilluar në kushte unike gjeomorfologjike, gjeografike, klimatike, hidrologjike dhe ekologjike.

Liqeni ka një florë dhe faunë të pasur: rreth 65 specie peshqish, 240 specie zogjsh, mbi 850 specie bimësh dhe 600 specie kafshësh. Avifauna është veçanërisht e pasur, me 281 specie zogjsh të regjistruara. Janë identifikuar 123 specie kafshësh dhe 20 specie bimësh që ndodhen në rrezik zhdukjeje. Pjesa shqiptare e liqenit u shpall Zonë Ramsar në vitin 2005, sipas Konventës së Ramsarit për “Shkretëtirat e rëndësishme ndërkombëtarisht, veçanërisht si habitat i shpendëve ujore”.

Delta e Bunës, e lidhur me liqenin, është një nga pesë vendet kryesore në Evropë për zogjtë dimërorë. Liqeni dhe delta janë shtëpia e pelikanit të rrallë dalmat dhe e kolonisë së dytë më të madhe në botë të kormoranit xhuxh. Vizitorët mund të shijojnë jetën e lagunës gjatë gjithë vitit, duke vëzhguar ibisin me shkëlqim, squtësit, gorrin, zogun e lagunës, pelikanin e vogël egret, sulën dhe shumë specie të tjera të veçanta.

Muzeu u krijua fillimisht nga donacionet e koleksioneve të vjetra të konventave Jezuite dhe Françeskane. Pjesët fillestare datojnë nga fundi i shekullit XIX, si dhe nga koleksione private të familjeve të shquara shkodrane. Fondet u pasuruan më tej përmes donacioneve, blerjeve, gjetjeve rastësore dhe gërmimeve arkeologjike.

Gjatë viteve në vazhdim u ngritën edhe muze të tjerë dhe shtëpi-muze, duke formuar një rrjet prej shtatë qendrash muzeale në qytetin e Shkodrës.

Në vitin 1996, Muzeu Historik u transferua në ndërtesën monumentale të rikonstruktuar të Oso Kukës, një shtëpi tradicionale shkodrane, ku ndodhet edhe sot.

Muzeu “Rozafa”, i hapur në vitin 1987 dhe i vendosur në repartin e kapitenit brenda Kalaja e Shkodrës, shton rëndësinë dhe atraktivitetin e Muzeut Historik.